Aan mijn mede-mensenhelpers

11 september 2016
Aan mijn mede-mensenhelpers

Soms bekruipt me een gevoel dat ik maar wat doe.

Eigenlijk is dat meer een gedachte, maar bekruipen schijnt nu eenmaal iets te zijn dat een gevoel doet.

Dus zo voelt dat dan.

Ondanks dat iemand na een prima sessie, gesprek, contactmoment zegt dat hij of zij echt geholpen is. Ondanks dat ik wel eens een bloemetje krijg van mensen die zo blij zijn met mijn … tja mijn wat precies? … mijn bijdrage aan hun veranderde situatie.

Door mijn steun, mijn juiste vragen, mijn passende suggesties, mijn geloof in hun eigen kunnen, mijn vertrouwen in een nieuwe situatie, mijn inzichten die bij hen andere perspectieven doen ontstaan.

Maar wát van mij leidt nu precies tot wát bij hen? Want dat schijn ik toch echt te moeten weten. Van wie? Van mezelf. Denk ik.

Manier van werken die werkt

Zo zie ik allerlei mensen die met methode A werken en daarbij zo’n beetje garanderen dat iemand naar situatie B komt. Of met methode groen ervoor zorgen dat die ander noooooit meer last zal hebben van bepaalde narigheid.

En ergens merk ik in mezelf dat dat voor mij gewoon niet klopt. Ondanks mijn opleidingen en cursussen.

In professionele contacten met anderen ervaar ik het gebeuren als een soort samenwerking. De een legt “iets” in het midden. We nemen dat beiden waar en er is een (soms onuitgesproken) afspraak dat dat na ons contact veranderd is. Ten goede. Volgens de ‘klant’.

Daartoe gebruiken we allebei woorden, aandacht, non-verbaal gedrag, gevoel. Als een soort spel, dans of improvisatietoneel ontstaat er een samenspel tussen ons. Hierbij wordt het “iets” van verschillende kanten bekeken, beoordeeld, gekneed, overgegooid, geplet, vergroot, genegeerd, enz.

Het kan simpelweg niet anders dan veranderen, want hetzelfde blijven is onmogelijk na al deze uitwisseling van energie. Daarbij geloof ik sterk in de innerlijke onzichtbare kracht in ieder mens. Het onderbewuste dat het beste met ons voor heeft. Dus die zal ook de beste route uitstippelen.

Dat ie dat doet met behulp van mijn inzet en ingevingen is prachtig. Dat zie ik echter ook vaak als een onderonsje van twee ‘onderbewustzijnen’. Met dat verschil dat ik me bewust ben van de mijne J

Hoe meer ik me open stel om te gebruiken wat is op dat moment, hoe makkelijker de woorden door mijn mond naar buiten stromen. Niet zomaar woorden. Nee. Precies de juiste woorden!

Herkennen jullie dat?

Jullie mede-mensenhelpers. Herken je dat als je je met volle overgave stort in het contact met een ander die je graag van dienst wil zijn, dat dan de juiste dingen tot je komen? De juiste woorden, de juiste actie, de juiste doorverwijzing, de juiste gebaren of aanrakingen?

Ik vind dat zo bijzonder dat ik er met mijn hoofd nauwelijks bij kan. En dan ga ik toch weer bedénken wat ik nou toch precies doe. Want als ik dat weet, dan doe ik het gewoon meer en vaker en dan kan ik nog meer mensen helpen. En dan…blanco.

Ik weet dus niet goed onder woorden te brengen wat het is dat ik precies doe. Behalve het onvoorwaardelijk geloven in ieder mens die iets wil veranderen in zijn of haar leven.

En dat als wij elkaar ontmoeten, dat wij elkaar iets te bieden hebben.

En dat er resultaten uit rollen. Mooie. Bruikbare.

De ene keer ben ik in de rol van de gevende ‘partij’ die ook ontvangt. Zoals een coach die inzichten biedt en ook leert van die unieke ervaring van de betreffende gesprekspartner. En de andere keer pak ik de rol van ontvangende partij die ook geeft. Zoals klant van een coach die ik vervolgens aanbeveel in mijn deelbrief.

Wat mij betreft wordt het steeds minder belangrijk om uit te vogelen wat ik precies doe, als ik mezelf maar in een staat van totale openheid en liefdevolle aandacht breng. Dat klinkt misschien wat soft, maar vanuit die manier van in contact zijn, kan ik alles zeggen wat op mijn hart ligt. Ook wat hard is.

En dat is dan ineens op een manier die de ander nog kan ontvangen en gebruiken ook. Want als ik vanuit minder openheid en liefdevolle aandacht acteer (-dat is dan vaak met wat gratis angst en onzekerheid erbij-), dan A. durf ik niet alles te zeggen en B. zeg ik dingen vaak zoooo onhandig.

Qua openheid bedoel ik dan het open staan voor mogelijkheden die we niet alleen zouden kunnen bedenken, maar samen wel. Zeker samen met onze onderbewustzijnen die toegang hebben tot alle mogelijke nieuwe situaties ter wereld. Inclusief alle routes daarnaartoe.

Niet volledig open betekent dan met suggesties komen die ik alleen rationeel kan bedenken en dus al een keertje ergens gezien/gehoord/gezegd heb in een andere situatie. Die weliswaar op de huidige situatie kan lijken, maar nooit exact hetzelfde kan zijn. Dus waarom zou die suggestie of dat idee dan nu weer de beste zijn uit alle oneindige opties?

Twee kanten van eenzelfde spectrum

Nou weet ik niet of je dit over liefde en angst of open en gesloten zijn van jezelf herkent, maar ik denk zelf wel bepaalde effecten te zien bij andere mensenhelpers.

Opmerkingen als: ‘jij kunt er ook niks aan doen, want je bent nou eenmaal zo / een zwaar geval’, ‘gezien je verleden, is het logisch dat je zo reageert’ en onderling: ‘diegene kan gewoon niet normaal functioneren in onze organisatie / samenleving’.

Dat kan ik misschien ook wel eens denken, maar dat zijn slechts overtuigingen van waaruit ik dan handel. Dat is niet per se ‘DE waarheid’.

Je kunt je vast voorstellen dat ik tot andere handelingen kom als ik me dat realiseer vóór ik met zo iemand in gesprek ga. En dat het dan fijn is als ik gereedschappen heb om mijn volumeknopjes van Openheid, Liefde en Aandacht helemaal open te draaien. OLA.

En als ik toch bezig ben, dan ook die van Levenslust en Aanmoediging. Ola-La.

Klinkt beter toch? Nu zijn dit schijnbaar gewoon leuke woordspelingen. Maarrr…als je goed voelt, merk je wel degelijk verschil tussen bovenstaande woorden en de woorden angst, onzekerheid en denken.

En als jij je goed voelt, is de kans groter dat je een ander daadwerkelijk iets te bieden hebt.

Want zich naar en angstig voelen dat kunnen veel mensen prima zelf. Maar zich daarin oké voelen, er eventueel uit komen en zicht krijgen op een nieuwe situatie, dat is makkelijker samen met iemand die er al zicht op hééft. En die je dan vanuit dat perspectief laat meekijken. Zodat je zelf kan kiezen.

(In plaats van met iemand die vanuit jouw nare perspectief meekijkt en dan in theorie de route naar een betere of de beste situatie probeert uit te leggen…)

Dat lijkt wel een antwoord op mijn oorspronkelijke vraag. Wat ik doe als het lekker loopt is iemand begeleiden naar een ander perspectief op de situatie. Het feit dat er dan al 2 manieren zijn om er naar te kijken, betekent dat elke manier er slechts één van velen is. Dan ontstaat er ruimte. En keuze.

Dát doe ik.

Ik geef zicht op de ruimte die al in iemand zelf is, als diegene dat even uit het oog is verloren. Ik bied een onvoorwaardelijk luisterend oor, waardoor iemand zijn of haar eigen stem ook weer gaat horen. Ik raak precies datgene van iemand aan, waarmee diegene weer in contact komt met zijn of haar gevoel, het innerlijke kompas.

En in alle gevallen weer zelf gaat doen wat nodig is. Met hervonden of verstevigde waardering voor zich zelf.

(In plaats van dat hij of zij nu nog niet weet wat ie moet doen of zich nog steeds machteloos voelt omdat ik of een ander het heeft opgelost, overgenomen of het enige juiste advies heeft opgedrongen op basis van verwachtingen wat goed zou zijn…die echter niet matchen met de wens van de klant)

Con-collega's in co-creatie

Ik zou het gaaf vinden als wij mensenhelpers zo nu en dan ook extra stilstaan bij wat en hoe en waarom we doen wat we doen. Ik denk aan een soort workshop. Om samen te leren en elkaar te versterken om anderen nog beter van dienst te kunnen zijn.

Door meer van jezelf in te zetten. En minder van “Maggi”... (lees theorieën, methoden, scripts enz. als die niet precies werken zoals je zou willen voor en met de ander).

Als ik op mijn innerlijke weten vertrouw, gebeuren er wonderlijke dingen. Het is besmettelijk voor de mensen met wie ik werk. En ik vermoed dat er meer mensenhelpers in zijn voor een plezierige portie praktische magie, waarmee we onze ‘klanten’ nog krachtiger kunnen bieden wat zij van ons nodig hebben. Om vervolgens sterker en met (nog) meer vertrouwen verder te gaan. Net als zij. ;-)

Ben jij ook die mensenhelper?
In wat voor rol of functie dan ook.

Of heb je ideeën hierbij?

Input, vragen of opmerkingen voor de workshop-in-wording zijn welkom in de vorm van reacties via info@adniladvies.nl of via het reactieformulier of telefoonnummer in de rechterkolom op www.adniladvies.nl.


Om driewekelijks inspiratie rond levensleiderschap in je mailbox te ontvangen, kan je hier inschrijven voor de deelbrief.

Deel dit artikel



Reageren?