Grenzen en stoppen met bestaan

11 september 2015
Grenzen en stoppen met bestaan

Het eerste blogartikel van binnen naar buiten, is een feit:

wat houdt jou op het moment bezig?

- Grenzen en de dood.

En dat is ook het onderwerp waarover je in je eerste blog wilt schrijven? Wat ook anderen gaan lezen? Waarmee je extra aandacht naar je bedrijf wilt trekken? Denk nog eens na!

- Maar ik schrijf voor mezelf, dat weet je best. Ik wil nu gewoon meer delen wat in me om gaat. Mijn analyses van het Leven. Of van mezelf. Nou ja, dat komt natuurlijk op hetzelfde neer.

Waar heb je dat idee vandaan, weer filmpjes van oosterse wijsneuzen zitten luisteren?

- Jazeker, daar was je namelijk bij. Je hebt vast ook gehoord dat één van de rode draden is dat je niks moet aannemen van wat ze zeggen. Wat mij aanspreekt is het onderzoeken daarvan. En het ermee experimenteren om te zien wat mij past.

Hmm. Oke, ik zal happen: hoezo wat jou past? Hoe weet je dat dan?

- Als het vanzelf gaat. Zonder dat het vanzelfsprekend is. Bijvoorbeeld toen ik haast had en mijn gevoel volgde om een route binnendoor te rijden. Niet over de snelweg die normaal gesproken sneller is. Achteraf hoorde ik dat er een enorme file op de snelweg stond vanwege een ongeval. Omdat dat soort dingen steeds blijven gebeuren als ik mijn gevoel volg, is het gaaf om daarmee te experimenteren. Dat past blijkbaar nu voor me.

Gevoel als een soort interne wegwijzer dus. Beetje vaag, maar oke. En wat heeft dat te maken met grenzen en de dood?

- Dat weet ik nog niet precies. Iets in de richting van ‘aliveness’. Me zo ontzettend levend voelen, dat grenzen van tijd en ruimte wegvallen. Het lijkt of ik dan even stop met te bestaan. Bijvoorbeeld als ik een stuk schrijf of een meubel-idee aan het tekenen of maken ben. Dan ben ik alleen maar daarmee bezig en hoor of zie ik niks anders meer.

tafel weblog 1-2

Dat klinkt als een soort doorgeefluik. Van een onzichtbaar idee naar het tastbaar maken...

- Ja deels wel. Dat merk ik ook regelmatig in een gesprek. Dan verbaas ik mezelf over de woorden die ik uitspreek. ‘Dat klinkt goed, waar haal ik dat vandaan?!’ denk ik dan. Maar niet alleen het doorgeven en waarneembaar maken van wat in me opkomt of leeft. Ook het toevoegen van iets unieks doordat ík het ben die het doet.

Je zegt dat je dat 'regelmatig' merkt. Dus niet is altijd. Wanneer is dat dan wel?

- Vaak in gesprekken waarin er een echte verbinding is met de ander. Je kent dat wel. Dat het lijkt alsof je samen iets aan het ontdekken bent. Al heb je geen flauw idee wat. Maar het voelt gewoon lekker. Geen strijd. Vooral nieuwsgierigheid.
De één brengt dit in. De ander bouwt voort. Een antwoord popt op. Een daarbij passende vraag vervolgens ook.

Klinkt als een vreemd groeispel zonder doel waarheen. Heeft wat weg van hoe dit blog is ontstaan.

- Ja precies zo.

En dan, wat kan je ermee?

- Delen. That’s all folks…

Deel dit artikel



Reageren?