Extremer mij, levendiger jij

1 september 2017
Extremer mij, levendiger jij

1 september 2017

Getriggerd door een stoute blog van Veronique Prins, besefte ik me dat ik me te vaak gedraag als een grijze muis. Mensen die me van dichtbij kennen, zullen dat niet helemaal beamen, want ik doe vaak genoeg ook verrassende dingen. Maar in mijn ogen doe ik in mijn bedrijf mezelf tekort. En jou, als mogelijke klant, dus ook.

Want ik wil ‘het beste uit mensen halen’, ‘in onderlinge uitwisseling iemand zijn/haar kracht laten ontdekken’… Bah, dat wil toch iedereen! Waarom zou dat je aandacht trekken om met mij te werken? Belachelijk! Alleen als je mij van dichterbij kent, weet je dat ik iets bij je teweeg kan brengen dat geen ander kan.

Maar dan nog…dat spat nergens van mijn site of social media af. Dat kan je wel lezen tussen alle gebruikte kleuren en regels door. Maar dan moet je moeite doen. En dat wil je niet! Niet genoeg in ieder geval, anders was je al waar je zou willen zijn… Ja klopt, klinkt misschien hard voor sommigen, maar dat is wel wat ik geloof. En ja, dat betekent ook dat waar je nu bent, precies is waar je wilt zijn. Yep. Laat die maar even binnenkomen.

Dusss…ik ben ook precies waar ik wil zijn. Ook al zeg ik van niet. Dus ook dat ik met minder mensen samenwerk dan ik zou willen. Dat vind ik dus blijkbaar prima. Op dit moment. En dat ik met andere mensen samenwerkte dan ik wilde. Dat is nodig. Dat wás nodig. Omdat ik dan vroeg of laat besef dat het ook anders kan. En dat ík daarvoor moet gaan bewegen. Liever vroeg dan laat.

En waarom ik zeg dat ik over mijn keuzes ga en met mijn bewegingen mijn omgeving bepaal? Nou, wie anders?
Ja open deur. Grijze muis …

Nou, behalve als je er ook de volledige verantwoordelijkheid over draagt. Opeist. Daar wordt het anders van. Dat is geen grijze-muis-13-in-dozijn-gedrag. Voel maar eens. Als jij echt helemaal de verantwoordelijkheid draagt voor waar je nu bent, (w)auw… Voor sommige dingen (de successen) vind ik dat prima. Voor de Oranjefans onder ons: als de voetballers winnen hebben WIJ gewonnen. Maar als ZIJ verliezen, ja…zo is het. Dus dingen die lukken, hey that’s me. Maar als ik mijn teen stoot, of teleurgesteld wordt, of afgewezen. Dan ligt die verantwoordelijkheid toch zeker niet bij mij?!

Misschien niet. Maar dan kan ik net zo goed een skippybal zijn. Dan ploft er weer eens iemand op me. Dan lig ik weer een jaar te verstoffen in de hoek. Ik geloof niet dat wij als mens daarvoor bedoeld zijn. Sterker nog: ik geloof niet eens dat er een bedoeling is. Behalve dan je eigen bedoeling maken. Huh?! Ja, je eigen bedoeling verzinnen, je eigen leven creëren, jezelf uitdrukken door je eigen keuzes te maken en daar weer op voortborduren. Zelfs als je geen keuzes maakt. Dan maak jíj die keuze om dat te doen.

Wat betekent dat? Dat betekent voor mij vrijheid en totale verbondenheid. Zoveel zelfs dat ik vrij ben om te kiezen om me beperkt en eenzaam te voelen. Gaaf toch!?

Dat is één van de grote gaven van de mens: betekenis kunnen geven aan de wereld om hem/haar heen. En zoveel mensen, zoveel betekenissen. Dat maakt ons allen hetzelfde. Nou fascineert mij, welke betekenissen werken en welke niet. Voor mijzelf in eerste instantie. Maar ik zou geen psychologie gedaan hebben als ik andermans gedrag niet ook interessant zou vinden. Dus hoe anderen betekenis geven aan situaties, daarop hun keuzes baseren en daarmee hun leven creëren…dat fascineert mij enorm.

En vooral wanneer dingen niet lijken te werken en mensen er gewoon mee doorgaan. En niks menselijks is mij vreemd, dus ja, dat doe ik ook. Ik heb alleen de bijzondere eigenaardigheid dat ik in contact met ánderen vrij makkelijk nieuwe ingangen tot de ‘betekenis-bron’ kan aanwijzen. Soms verzin ik zo’n woord ter plekke, omdat je dan volgens mij het beste weet wat ik bedoel. De bron waar alle betekenissen worden gemaakt en weer opgenomen. Een soort ruilwinkel die totaalomvattend, compleet is wat betreft alle mogelijke betekenissen. Ben je er één beu, kies dan een andere.

Als je denkt dat dat te simpel is…waarom lees je dit dan nog? Ga alsjeblieft iets anders doen. Of doe wat je altijd deed (en verwacht vooral dat dat déze keer iets anders oplevert als je jezelf wilt verwarren). Nu is het moment om af te haken. Als je verder leest, loop je het risico dat je je huidige verslaving van het leven dempen inruilt voor een nieuwe. Namelijk die van het leven volgen. Slaaf van het leven. Dan word je een instrument van de ups en downs van het leven. Je gaat hard als het stormt en komt tot rust bij een zomerbriesje.

En iets minder zweverig: als je een andere baan wilt, blijf je je betekenissen aanpassen en je daarbij behorend gedragen, net zo lang tot je die andere baan hebt. En als je zin hebt om een gebakje te eten, dan eet je een gebakje. Simpel? Mwoah...niet voor iedereen. En als een collega langs komt om te trakteren op een moment dat jij geen zin hebt in een traktatie, dan neem je er geen. Als je een vriend(in) wilt bellen, de behoefte voelt om diegene echt nu te bellen, dan bel je. Of het nu midden in de nacht is of niet.

Het mooie is namelijk, dat die ander ook een eigen wil en verantwoordelijkheid heeft. Of diegene er nu bewust van is of niet. Of diegene er nu gebruik van maakt of niet. Daar ga jij niet over. Jij hebt alleen te volgen wat jij écht wilt. Klinkt eenvoudig en is zo ingewikkeld te maken als je zelf wilt. Daar weet ik ook alles van.
Wat ik wil is mensen zich goed laten voelen. Goed laten voelen. Ik kan je leren hoe je daarmee jezelf kunt ‘besturen’. Ik wil dat je het leven leeft. Van het leven geniet. En dat is geen positiviteitsdingetje.

Nee, ik wil dat je uit alles het leven haalt. En dat is niet hetzelfde dan alles uit het leven halen. Nee, lees het zoals het er staat: ik wil dat je uit alles het leven haalt. Dat is voor de meeste mensen nog wel te halen uit die geweldig prachtige zonsondergang, terwijl je het sterk geurende gras naar binnen snuift en de zwoele wind zacht over je blote armen voelt strijken. Maar ik bedoel net zo goed het leven halen uit pijn, mislukkingen, zelfs de dood.

Dan zeggen mensen soms tegen mij: ’maar jij hebt makkelijk praten, bij jou lukt alles’. Oja? Daarvan kan ik flink wat voorbeelden aandragen die dat bewijzen en als ik mijn best doe ook behoorlijk wat welke het tegendeel bewijzen. Los daarvan komt dat wel vaak bij mensen zo over die mij kennen. Dan vind ik het boeiend om de vraag te stellen: Hoe zou dat komen dan? Geluk? Mazzel? Of zou het iets zijn dat ik doe? En als het die laatste is…dat betekent dat iemand anders het kan leren. Of is het iets dat bij mij hoort? Omdat dat is wie ik ben. Omdat ik mezelf ben?

Jezelf zijn. Pfff.. Dat is ook zo’n grijze muis term, die ik vaker heb gebruikt. Jezelf zijn kan echter iedereen. Dat doét al iedereen. Ook al denk je dat je anders zou willen/moeten zijn. Als je dat echt zou willen zou je het al zijn. Dan zou je je ernaar gedragen. Dan zou je het doen. Net zolang tot je beseft ‘oh ja, er was een dag dat ik me voorstelde dat ik zo zou kunnen zijn als nu, en nu ben ik het gewoon’.

Dat alles start met verbeelding. Dat hebben we geleerd van Einstein, dus dat is niet nieuw. Waarom de gemiddelde mens dat kostbare goedje na zijn/haar jeugd links laat liggen…mwoah, dat is een ander verhaal. Hoe je het kan benutten om je betekenissen te ruilen, dat is iets dat je kunt leren.

En dat brengt me weer terug bij de start van dit verhaal. Wil jij niks liever dan je leven LEVEN? Niet half, niet een beetje, niet minder als mensen kijken, niet ingehouden door belemmerende gedachten, niet op de rem én tegelijk op het gas? Ben je er nu echt klaar mee of klaar voor? Voor die schok en dat gekke buikgevoel als een lift ineens zakt… maar dan als plotse verdieping in je leven.

Nou, dat gaat niet gebeuren hoor. Als je dat gelooft :-) . Als je hier wat anders over wilt gaan geloven, dan kan dat ook. Een andere betekenis toekennen en je gaat je vanzelf op ander gedrag betrappen. Dan ga je andere situaties, gevoelens, mensen in je leven vinden. Zonder te zoeken. Kies simpelweg elke dag opnieuw.
Ook als je (steeds) hetzelfde kiest is dat totaal oké. Weet simpelweg dat je dat zelf doet. Dit is namelijk geen stuk om te promoten dat iedereen moet veranderen. Nee, ik wil aangeven dat het je verrassende dingen zal opleveren als je verantwoordelijkheid pakt die van jou is. (en ja, die van de ander ook daar laat)

Dus doe je hetzelfde, dan is dat helemaal van jou. Wil je of doe je iets anders, dan is dat ook helemaal van jou. Beide even oké. Waar ik een ster in ben is je dat laten ervaren. Dat het oké is wat je ook kiest en dat dat helemaal van jou is. En dat als je iets anders wilt, dat ook kan. Er is altijd een route, jóuw route. En er is altijd één volgende stap.

Dat begint bij steeds opnieuw beseffen dat dit is zoals het nu is. Geen ouwe koeien. Nieuwe koeien. Het zijn altijd nieuwe koeien. Elke keuzemoment is een nieuwe. Richt je aandacht op wat daarvan is wat je wél wilt. En als je afdwaalt weer opnieuw. Niet zeiken, gáán. Je láten gaan zoals je diepste behoefte je ingegeven wordt door waar je op dat moment bent.

Behalve als je echt diep van binnen gewoon wilt zeiken. Dan is dat het. Maar zeik daar dan niet over... En als je een sterkere behoefte opmerkt en op een gegeven moment iets anders wilt, wil dat dan met heel je hart. En doe alsof het al zo is. Dan is dat zoals het nu is. En verander je de wereld. Jouw wereld. En ook mijn wereld.
 
Experimenteer.

Experimenteer en leer.

Experimenteer en leer en leef.




Spreekt de inhoud en toon van dit artikel je aan?

Dan raad ik je aan om je in te schrijven voor de deelbrief. Dan krijg je driewekelijks inspirerende mail in je mailbox met interessante invalshoeken rond levensleiderschap. Ook blijf je dan op de hoogte van nieuwe initiatieven zoals de Toolbox op www.adnil.nl met gratis en betaald materiaal rond zelfleiderschap.

Als je concreet ondersteuning zoekt bij een vraagstuk waar je nu eindelijk wel eens klaar mee bent, neem dan contact op via info@adniladvies.nl. Of via het telefoonnummer of contactformulier op de website www.adniladvies.nl.

Deel dit artikel



Reageren?