Leven + kunst = levenskunst?

11 oktober 2015
Leven + kunst = levenskunst?

Verhaal uit een oude doos...

Vroeger als kind had ik een doos met schatten (eigenlijk ingrediënten) die ik onderweg tegenkwam. Een prachtige schroef die op straat lag te schitteren. Hij leek van niemand te zijn, dus nam ik hem mee. En een veer uit een pen, een bijzondere steen, een vreemd stuk plastic, een muntje met een gat, ijslolliestokjes (van die platte), een stuk karton (van een folder ofzo), iets metaligs dat ik niet kende, touwtjes, en dergelijke.

Eens in de zoveel tijd keek ik dan in de doos of ik al inspiratie had wat het moest worden. Want ik verzamelde niet zomaar losse knoei in die doos. Nee, die onderdelen zou ik aan elkaar gaan maken tot een uitvinding. Ik was zo benieuwd wat die uitvinding dan zou worden. Maar vandaag was niet de dag, ook nu was het nog niet compleet blijkbaar. Want ik had werkelijk geen idee wat ik hiermee moest. En dat leek me toch wel handig voordat ik aan het werk ging. Dat ging zo lange tijd door.

Tot ik op een dag zo benieuwd was wat voor uitvinding dat toch zou zijn, dat ik besloot gewoon te beginnen. Of het nou al compleet was of niet. Ik keerde de doos om op tafel en bewonderde de verzameling die in de loop van de tijd was uitgegroeid tot een gevarieerd en kleurrijk geheel. In mijn beleving spetterde de potentie ervan af. Op goed geluk pakte ik twee onderdelen en maakte ze aan elkaar. En welke zou daar nou op horen? Ja, die balpenveer. En nu dat stuk. En daarna dit daarop. Ja, zo begint het inderdaad ergens op te lijken! Enige tijd later had ik de meeste elementen aan elkaar gekregen. De overige zouden wel reserveonderdelen zijn, want had geen idee waar die zouden passen. Dat was bij zelfbouw-pakketten van de IKEA ook altijd zo, wist ik.

levenskunst

Toch voelde ik ergens ver weg enige onzekerheid opborrelen. Het zal toch niet dat ik iets vergeten ben, of de volgorde verkeerd is, of…? Kijk daar heb je het al: ik heb geen flauw idee hoe het ding aan moet, of hoe het werkt. Wat is het eigenlijk? Ah nee, hè! Nu het eenmaal zo in elkaar zit, krijg ik het nooit meer goed uit elkaar om weer te kunnen gebruiken. Er zat niks anders op dat opnieuw te beginnen. Helemaal bij het begin.

De paar dingen die ik over had gingen in de doos. De uitvinding in de vuilnisbak. Met een klein beetje teleurstelling en ook lichte vreugde. Vandaag was ik voor mijn gevoel echt uitvinder geworden. Dat was in ieder geval al gelukt van alle dromen die ik voor ‘later’ had. De volgende keer zou ik toch het geduld opbrengen tot de verzamelfase compleet was. Dat had ik nu in ieder geval geleerd.

Deel dit artikel



Reageren?