Je weet toch wel dat je stervende bent?

12 november 2016
Je weet toch wel dat je stervende bent?

6 november 2016

Dood gaan is niet het tegenovergestelde van leven. Althans niet in mijn wereld. Dood gaan is meer het tegenovergestelde van geboren worden.

Er is van alles wat nieuw ontstaat en wat weer verdwijnt. Dat is leven. Ook wij als mens doen mee in dat patroon.

Dat klinkt mogelijk wat droog of hard of confronterend. Dat proef ik tenminste zelf in het soort taboesfeer dat om het onderwerp heen hangt. Zeker als het gaat om jezelf of mensen of dieren die je lief hebt.

Terwijl geboorte daarentegen...daar raken we niet over uitgepraat. En dat helpt ons om met allerlei overweldigende emoties die daarbij horen om te gaan. Het wonderlijke, gevoel van dankbaarheid, onbegrip, ontzag voor het leven, eindeloze liefde, verbondenheid, enz.

Hoe zou het zijn als we over dood gaan ook al onze gedachten zouden kunnen delen. Niet altijd en niet de hele tijd. Gewoon net zoals geboortes. Dat het een onderwerp mag zijn als we dat willen.

Want wat zou ik er dan over willen zeggen? Wat vraag ik me dan af over hoe jij er over denkt?

Nou dat het niet alleen zwaar, verdrietig, beangstigend kan zijn. Maar dat het net zo goed een wonderlijk iets is als alles waarvan je nu denkt dat jij het bent, weer verdwijnt.

Ik denk dat ik vrij stabiel mezelf ben. Dat degene die ik als kleuter was iets gemeenschappelijks heeft met wie ik nu ben. Ook al zijn alle cellen in mijn lijf al een keer vernieuwd. Dus fysiek gezien ben ik niet meer dezelfde. En toch...

Denken of praten over dood gaan maakt dat ik me besef hoe waardevol of zinloos leven kan zijn. En dat ik op elk moment een keuze heb om iets te kiezen van beide opties. Ik dus. Wie of wat IK dan ook mag zijn.

Ik ben wel de enige die op dit moment beslist waar ik mijn aandacht op richt. En (dus) hoe ik me voel. Dat kan niemand voor mij doen. Als ik me richt op waar ik me aan erger, komen allerlei nare gedachten op en voel ik me meestal niet zo fijn of energiek.

Als ik besluit te gaan werken aan mijn houten laatje of iets anders waar ik zin in heb, kan ik opgaan in het werk. Dan lijk ik als persoon met een bepaalde geschiedenis of toekomstplannen even niet meer te bestaan. Heerlijk ontspannen.

Net zoals in slaap vallen. Me overgeven aan rust en ruimte. Even niks moeten of kunnen doen. Een andere wereld waarin ik ook geen geschiedenis of toekomstplannen heb. En als ik wakker word kan ik weer alles kiezen wat ik wil.

Wonderlijk die afwisseling van bestaan als persoon en (tijdelijk) ophouden met bestaan als persoon. Ik zeg expres als persoon, zoals in persoonlijkheid. "Linda die dit weet en dat doet en dit wil." Hetgeen dat denkt te sturen, wil controleren en bepalen.

Dat is toch fascinerend, dat we die ervaringen opdoen met loslaten wie we denken te zijn of te moeten zijn. En dat we dat vaak toch als behoorlijk prettig ervaren. En dat we tegelijkertijd de dood eng kunnen vinden. Terwijl we dan helemaal niks moeten en alles af en klaar is.

Maar het is juist de afwisseling die het mooi maakt. Slapen na een dag situaties, ontmoetingen en activiteiten waar ik bewust weet uit te halen wat mij past of wat ik mooi vind, is een lekkere beloning. Zoals moe maar voldaan.

Een hele dag niks doen om klusjes uit te stellen of ontmoetingen met mensen te ontwijken, die ik wel wil maar niet aan durf te gaan. Dan voelt slapen soms als een soort afgang, een ontsnapping via de achterdeur omdat ik het nu echt niet meer ga beleven vandaag.

De meeste dagen zijn een mengeling. Het belangrijkste blijft dat ik elk moment kan beseffen dat ik keuzevrijheid heb. De vrijheid om mee te gaan in wat het leven mij aanbied.

Ik stel daarom dat we niet zozeer het dood gaan (ja ja, mits pijnloos) of het dood zijn eng vinden. Maar dat het allerengste idee is dat we daarvˇˇr niet vaak genoeg voor levenslust en levensvreugde hebben gekozen.

Ja natuurlijk werpen we obstakels op onze weg. Anders is er niks aan. Te makkelijk spel. Als je desondanks op elk moment echt durft op te gaan in hoe het leven je aantrekt (lees: wat je aantrekkelijk vindt om te doen, zeggen, enz.), wat betekent dood gaan dan nog?

En dan heb ik het over je eigen dood. Het idee daarover dat je kan gebruiken als smoes om niet voluit te leven.
Niet over het dood gaan van mensen die je liefhebt. Dat roept allerlei gevoelens en gedragingen op. Die mogen er zijn. Daar mag over gepraat worden. Graag zelfs.

Wil jij meer van je lievelingsleven realiseren?

Of dat nou met meer rust is of meer spanning, met meer tijd voor anderen of meer tijd voor jezelf, met meer geld of spullen of juist minder... Wat je maar wilt.
En ben je bereid jezelf daarin open te stellen voor ongekende mogelijkheden?

Dan daag ik je uit om samen met mij in de spiegel van je leven te kijken en te leren hoe je jezelf uit de weg kunt gaan. Zodat je weer toegang krijgt tot je natuurlijke vrije manier van zijn.

Ik kijk ernaar uit met je samen te werken!
ga naar www.adniladvies.nl

of neem contact op via info@adniladvies.nl

Nu geen vragen, maar wel interesse in tips en inspiratie om nog meer van je lievelingsleven binnen te hengelen?
je kunt je hier inschrijven voor mijn driewekelijkse deelbrief

Deel dit artikel



Reageren?